W ciągu tego jednego roku wszystko wywróciło się do góry nogami. Nawet jeśli nie byłam sama (wspierała mnie Jane, William oraz Zacharias) to czułam wokół siebie wielką pustkę. Z początku trudno było mi się przystosować, ale po dłuższym czasie stało się to rutyną. Z każdym dniem bolało coraz mniej. Czułam, że tracąc coś bardzo ważnego, powoli i ja zanikam w świecie, gdzie zdecydowanie króluje cierpienie.
Jak długo nie widziałam światła, które cały czas było przede mną? Jaki miało odcień? Zielony - symbolizujący nadzieję na lepsze jutro czy jasny niebieski - kolor zapomnienia i głębokiego spokoju? Teraz zupełnie już nie pamiętam...
Po kwadransie długiego i zdecydowanie wyczerpującego marszu dotarłam na obrzeża Oxfordu. Już przy bramie stoją nieliczne grupki studentów. Rozmawiają ze sobą, śmieją się do siebie i flirtują z chłopakami, prawdopodobnie są oni ze szkolnej drużyny piłkarskiej.
Zaciskam palce na książce i spuszczam wzrok. Czy znowu pozwolę aby wspomnienia mną zawładnęły? Już w myślach wyobrażałam sobie scenę jak Jerónimo ciągnie mnie za rękę przez bramę uczelni i szeroko uśmiecha się do mnie mimo, iż widzę jego twarz niewyraźnie przez padające ostre światło.
Jestem tu bez niego.
Po policzku popłynęła mi łza. Tęsknię. - Rzekłam do siebie. Zacisnęłam usta, podnosząc głowę. Wzięłam głęboki oddech i ruszyłam przez bramę.
Nie jestem już tą samą Isabellą, którą zmienił Jerónimo. Teraz jestem zbyt pewna siebie, aby móc dalej rozpaczać to co wydarzyło się już dawno. Nie ma już serca, które kochając zbyt mocno utraciło coś bardzo ważnego.
Przyjechałam do Londynu, żeby zacząć wszystko od początku. Dlatego odkładam wszystkie smutki na bok i zaczynam żyć!
Ruszam przed siebie pewnym, zdecydowanym krokiem, powtarzając sobie w duchu, że jestem silna.
Nigdy nie chciałam wrócić do czegoś, co ciągle wywołuje u mnie łzy i cierpienie. Ale żeby pokonać swój strach, muszę się z tym zmierzyć.
Dumnie idę aleją, niczym paw. Patrzę przed siebie, na główny budynek uniwersytetu. Wszyscy, którzy idą obok mnie lub stoją przy ławkach ze znajomymi, spoglądają na mnie. Chłopaki otwierają szeroko usta i od razu uśmiechają się do kolegów, żeby zapytać kim jestem. Dziewczyny otwierają szeroko oczy ze zdziwienia. Obracając lekko głowę w bok widzę, że są zazdrosne o mój wygląd.
Bardzo podoba mi się to uczucie. To tak, jakbym szła na wybiegu i była najważniejsza niż sama sukienka zaprojektowana przez najlepszego w świecie projektanta.
Delikatnie uśmiechnęłam się w stronę dziewcząt, które teraz marszczyły czoło z niezadowolenia. Uczucie wyższości powróciło, zmieniając na dawną Isabellę.
Nagle rozległ się dźwięk trąbienia. Machinalnie odwróciłam się, żeby zobaczyć co się stało. Zdenerwowana tą sytuacją jeszcze mocniej zacisnęłam palce na książce.
Jakiś brunet machał wysoko ręką i krzyczał: Pośpiesz się!
Odniosłam wrażenie, że coś za chwilę się wydarzy. Coś co nigdy nie powinno.
Coraz bardziej czułam się niespokojna. Oddech miałam szybki i urywany. Impulsywnie zaczynałam mrugać. Odwróciłam się, żeby jak najszybciej dojść do Jane i poczuć się lepiej. Jednak wszystkie moje starania legły w gruzach.
Nie zauważyłam nadbiegającego mężczyznę. Resztkami sił próbowałam zmienić bieg niefortunnego losu, lecz mój wysiłek poszedł na marne. Stało się. Wpadliśmy na siebie.
Mocno popchnęliśmy się nawzajem, po czym upadłam na pupę. Chwilowo zamknęłam oczy, by zminimalizować ból, ale myliłam się co do tego, że jeśli zamknę oczy to upadek na cztery litery będzie mniej bolał. Wręcz przeciwnie. Od rozgrzanego chodnika piekł mnie cały tyłek, nawet przez jeansy - jeszcze bardziej!
Światło świeciło zbyt jasno, żebym mogła dostrzec twarz chłopaka, który na mnie wpadł. Ale jego silna woń perfum zahipnotyzowała wszystkie moje zmysły. Przez parę sekund nie mogłam złapać powietrza. Byłam jednocześnie otumaniona i zaskoczona.
Wtem młodzieniec wyciągnął do mnie dłoń.
- Wszystko w porządku? - zapytał delikatnym, aksamitnie otulającym głosem. Wyczułam w jego tonie jakiegoś rodzaju słodycz, która dawała wrażenie troski. Poczułam jak oblewam się rumieńcem. Nie byłam w stanie wypowiedzieć jakiegokolwiek słowa, więc tylko kiwnęłam głową i złapałam dłoń. Ostrożnie podniósł mnie i uśmiechnął się. I w tedy, zupełnie się tego nie spodziewając, ujrzałam go. A coś, co tkwiło głęboko w moim sercu, wypłynęło jakby na zewnątrz i ożyło, przybierając znów kolory tęczy.
Kruczoczarne włosy falowały delikatnie nad brwiami w prawą stronę od ledwo widocznego przedziałku. W jego przymrużonych przez słońce oczach, widziałam swoje odbicie. Były niesamowicie śliczne, koloru oceanu, który przybiera jasnej barwy przy zachodzie słońca.
Natychmiast coś we mnie pękło. Wewnątrz czułam uczucie deja vu. Ponownie zamrugałam oczami. Czy to w ogóle możliwe? - zapytałam siebie, bo nadal nie mogłam w to uwierzyć. Ten chłopak z wyglądu przypominał mi Jerónima. A może to on? Głupia! Przecież Jerónimo nie żyje!
Nie mogłam wydusić z siebie żadnego słowa. Po prostu stałam i gapiłam się na niego jak nienormalna z lekko otwartą buzią.
- Jerónimo? - szepnęłam prawie nie słyszalnie. Również usta prawie nie drgnęły. Byłam jakby w transie, z którego nie mogłam się obudzić.
Mężczyzna przez sekundę zmarszczył brwi, jednak szybko znów się uśmiechnął.
- Wszystko w porządku? - zapytał ponownie, tym razem nie był pewny siebie. Chyba pomyślał, że przez upadek uszkodziłam sobie jakąś część mózgu, w co wcale nie wątpię. Już patrząc na mnie można było to stwierdzić.
Nie mogłam odlepić od niego wzroku, a tym bardziej coś wydusić z siebie. Jego niesamowite podobieństwo do Jerónima całkowicie mną zaszokowało. Kiwnęłam więc tylko głową, aby się dalej nie martwił.
Znów uśmiechnął się do mnie przyjacielsko, pokazując swoje białe zęby. Właśnie w tym momencie milion innych dziewczyn padłoby na asfalt z zawału, widząc ten cudowny uśmiech. Ale nie ja. Ja widziałam w nim coś więcej. Widziałam Jerónima.
Do oczu napłynęły mi łzy. Miałam dziwne przeczucie, że to on.
- Pośpiesz się! - jakiś chłopak krzyknął, machając wesoło do nas rękoma. - Nie mamy czasu!
Zaśmiał się.
Nogi mi zmiękły, gdy znów zobaczyłam jego subtelny uśmiech.
- Będę już szedł, więc... trzymaj się. - powiedział na pożegnanie. Minął mnie i podbiegł do swojego przyjaciela, z którym przybił piątkę.
Czułam się dziwnie. Jakby coś we mnie powoli ożywało, ale jednocześnie wzbierał wewnętrzny smutek. Czy raczej ta pustka?
Jeszcze długo patrzyłam za chłopakiem, z którym się zderzyłam.
Jane była coraz bardziej niecierpliwa. W końcu postanowiła wyjść przed uczelnię i mnie poszukać. Kiedy tylko wyszła na zewnątrz, zaczęła szukać mnie wzrokiem, aż w końcu nienawistnym spojrzeniem znalazła.
- Ej! - krzyknęła tak głośno, że wszyscy wokoło spojrzeli się na nas, a na nią jak na wariatkę. Zresztą jej to nie przeszkadzało. Nawet pasowała jej taka ksywka - Jane wariatka.
Odwróciłam się do niej jakbym została oparzona.
- Co ty sobie wyobrażasz? Wiesz ile razy do ciebie dzwoniłam? - podeszła do mnie, trzymając w ręku telefon. Wymachiwała nim we wszystkie strony. Zmrużyłam oczy, była bardzo zdenerwowana. Wyjęłam z kieszeni telefon i spojrzałam na ekran. Aż dwadzieścia nieodebranych połączeń! Jane chyba ustanowiła nowy rekord jeśli chodzi o nieodebrane połączenia.
Zaśmiałam się tuż przed nią. Podniosłam głowę i spojrzałam jej w oczy. Była blisko załamania nerwowego, bo w jej oczach zbierały się łzy.
- Przepraszam. - nadal nie mogłam opanować swojego śmiechu.
- Jesteś szalona?! - znów wrzasnęła, po czym rzuciła się na mnie z uściskiem.
Mój uśmiech zgasł, bo uświadomiłam sobie jak bardzo jestem ważna dla Jane. Dosyć, że moje zachowanie nie było na miejscu, to jeszcze nie potrafiłam podziękować jej za troskliwość i czułość, którą mnie obdarza od zawsze. Potrzebuję jej, a ona mnie. - powiedziałam do siebie w myślach, również mocno ją obejmując. Trwaliśmy tak przez chwilę, ale dla mnie znaczyło to więcej niż rozmowa z nią. Znów poczułam się jakbym powracała do żywych. Jakby ponownie w moim sercu rozkwitały róże, które wypełniały pustkę.
24 kwietnia 2014
27 marca 2014
Zła wiadomość
Nikt nie zwrócił uwagi na rozmywającą się w powietrzu plamę. Nie chciało mi się tak długo iść, więc postanowiłam użyć swoich nadprzyrodzonych mocy. Przynajmniej pot nie oblewał mnie tak jak innych. Zatrzymałam się dopiero na moście. Wokół mnie na szczęście nie było nikogo. Głęboko westchnęłam jakbym chciała sobie świadomie przypisać ludzkie potrzeby. Spojrzałam na słodką Tamizę. Poczułam delikatny wiaterek otulający moją sylwetkę, lecz równie szybko uczucie to znikło. Jedynie włosy falowały, jak gdyby były pod wpływem nadprzyrodzonych sił.
Przypomniało mi się nagle, że nie daleko znajduje się sklep z antykami, który prowadzi ciocia Aleksandra. Aleksander Harris jest przyjacielem Jane. Znam go od bardzo dawna, dokładnie nie pamiętam już od kiedy.
Myślę, że będzie dobrze jak ich odwiedzę. Dawno ich nie widziałam, co sprawia, że jeszcze bardziej chcę ich zobaczyć.
Słońce świeci wysoko na niebie. Żar leje się nieubłaganie. Teraz i ja jestem już lekko spocona. Zdecydowanie jak na lato, ta pogoda jest niemiłosierna!
Przez kilkanaście dobrych minut błądzę po uliczkach Londynu szukając sklepu. Rozglądam się po zatłoczonych ulicach. Od wystawowych okien bije zbyt jasne światło, żebym mogła na nie patrzeć dłużej niż parę sekund. Dlatego postanawiam kupić okulary przeciwsłoneczne.
W duchu mam cichą nadzieję, że nie przeoczyłam sklepu, którego szukam. Nie znając dokładnie planu miasta, idę przed siebie, szukając czegoś, czego prawdopodobnie nigdy nie znajdę.
Wcześniej o Londynie trochę opowiadał mi Jerónimo oraz zwiedzałam je razem z Jane, ale wciąż się w nim gubię. Chociaż nie mówił mi wszystkiego o mieście, jak na ironię losu pamiętam wszystko co dotyczyło jego szkoły!
Wtem mała iskra nadziei zapaliła się w moim sercu. Znalazłam to czego szukam.
W oddali widzę sklep z antykami. Podbiegam i zaglądam przez wielkie okno do środka. Widzę dużo starych, nieużywanych już od dawna rzeczy, a także antyczny stół oraz krzesła w zestawie. Dostrzegam również porcelanową wazę, którą dziadek Jerónima dał w prezencie Antoniecie Velardes, właścicielce sklepu.
Uśmiecham się, że trafiłam do celu! Otwieram drzwi, a mały dzwoneczek zawieszony nad drzwiami zadźwięczał, ogłaszając wejście klienta. Bardzo wyjątkowego klienta.
Antonieta unosi wzrok zza lady, odkładając długopis wraz z zeszytem na bok.
- Dzień dobry. - mówi serdecznie. Nagle szeroko się uśmiecha, kiedy dostrzega we mnie nie klientkę lecz swoją znajomą. - Sporo czasu minęło.
Kiwam głową, uśmiechając się najszerzej jak potrafię. Antonieta jest trochę zaskoczona moim przybyciem.
- Miło cię znów widzieć.
- Ciebie również, Isabello.
- Zbyt dużo się tu nie zmieniło od mojej staniej wizyty. - powiedziałam, rozglądając się po sklepie.
- Sprzedaż nie idzie w tym roku tak jakbym tego chciała. - odpowiada miłym głosem, patrząc na mnie badawczo. - A co słychać u ciebie?
Opieram się o ladę ze spuszczoną głową. Nie chcę, aby widziała w tej chwili mój smutek. Myślę, że jeszcze nie wie o tragedii, która tak nagle nadeszła. Kochała Jerónima tak samo jak Aleksandra. Ba, był jej nawet bliższy; traktowała go jak swojego wnuka.
Więc jak mam powiedzieć jej o jego śmierci?
- Antonieto... - zbieram w sobie siły, aby przezwyciężyć strach i ciężar tych okropnych słów. Podnoszę głowę i patrzę prosto w jej szare, zmęczone oczy. - Wiele się wydarzyło.
Brzmię jakbym zaraz miała się rozpłakać. Dla mnie oraz dla Antoniety to zbyt dużo, żeby to usłyszeć. Dwa słowa, ale jakże przecinające wielkim bólem serce.
Ciotka Aleksa marszczy czoło, czekając aż dokończę swoją wypowiedź. Jeszcze nie wie co się wydarzyło. Czeka w napięciu, nie wiadomo czy przygotowuje się na najgorsze czy rozumie powagę moich słów.
- Jerónimo zginął w wypadku samochodowym. - wreszcie mówię to, czego już nigdy w życiu nie chcę powiedzieć. Straszne myśli kłębią się teraz w mojej głowie. Antonieta zareagowała w przypuszczalny sposób. Wybałuszyła oczy, przyłożyła dłoń do rozdartych niemym krzykiem ust oraz zatrzęsła nią potężna fala cierpienia. Widzę to w jej oczach, jak serce bardzo mocno krwawi. Po bladych, przykrytych smutkiem policzkach płynęły łzy. Nie mogła wydusić z siebie żadnych słów, nawet pocieszających. Były one już zbędne.
Odporna na te słowa już z rok, uczucia nie zawładnęły mną po raz kolejny. Nie uroniłam żadnej łzy, podczas gdy Antonieta zamknęła sklep i płakała do wieczora.
Siedząc otulone w kocu i popijając ciepłą herbatę, wspominałyśmy Jerónima. Niespodziewanie przerwał nam telefon od Jane. Odebrałam od razu, ponieważ uznałam, że chce ode mnie czegoś ważnego. Zresztą nie mogłabym ją znowu zlekceważyć.
- Gdzie jesteś? - krzyczy przez telefon. Nie takiego tonu się spodziewałam.
- U Antoniety. - opowiadam beztrosko. Jane wzdycha i z pewnością wiem, że kręci głową, nawet kiedy tego nie widzę.
- Pamiętasz, że mamy posprzątać salę po przyjęciu? - znów podnosi głos. Na śmierć o tym zapomniałam!
- Czemu krzyczysz? - pytam się, żeby ukryć ten fakt.
- Bo strasznie tu głośno i nie wiem, czy mnie dobrze słyszysz.
- Rozumiem. Postaram się zaraz tam być. - mówię przekonująco, bo zamierzam całkowicie odpuścić sobie sprzątanie po przyjęciu zaręczynowym mojej kuzynki, z którą dzisiaj rano się pokłóciłam.
Jane rozłącza się pierwsza. W pokoju zapanowała dziwna, wręcz niezręczna cisza.
- Nie będę cię zatrzymywać. - odzywa się po chwili Antonieta. - Dam sobie radę. - zapewnia mnie, że nie będzie już płakać oraz poradzi sobie z tą trudną sytuacją.
Wiem jednak, że będzie inaczej. Mimo to zostawiam ją samą w sklepie i wychodzę. Pośpiesznie idę w stronę uniwersytetu, aby pomóc Jane przy sprzątaniu, którego tak bardzo nie lubię.
W pewnym momencie zatrzymuje się, spoglądając na jedną z wystaw sklepowych. Na chwilę mój oddech zamiera, a wzrok wyostrza się. Wchodzę do środka, do antykwariatu. Wygląda trochę tak, jakbym zanurzała się w innym świecie, którego spowija magia i tajemnica.
Idę prosto, omijając duże regały wypchane po same brzegi książkami. Niektóre z nich są nowe, a cała reszta jest stara, jakby przeleżały tu całe wieki. To niesamowite miejsce wprawia nie jednego człowieka w zachwyt, oczywiście wampira także.
Patrzę przed siebie, na wysokiego, przystojnego mężczyznę. Powoli odwraca się w moim kierunku i również zaskoczony patrzy na mnie. Jego blond włosy lekko kręcą się, opadając zmęczone na czoło. Wygląda tak przystojnie, że żadna kobieta nie mogłaby mu się oprzeć z wyjątkiem mnie.
Uśmiecham się mimo, iż jestem bardzo zdziwiona. Podchodzi do mnie, trzymając w ręku starą książkę.
- Witam. - lekko podnosi kąciki ust, po czym zgrabnie i szybko kłania się jak hrabia.
- Witam. - z trudem opanowuję śmiech. - Co tutaj robisz, Aleksandrze? - unoszę jedną brew, aby nadać mojej wypowiedzi ton zaciekawienia. Czuję, że nie widziałam go całe wieki. Od naszej ostatniej rozmowy minął zaledwie rok.
- Kupuję książki. - odrzekł, wymachując przed twarzą książką, którą trzyma. Jest ona w niebieskiej, twardej oprawie, a za tytuł ma narysowane trzy trójkąty, które nachodzą na siebie pod różnym kątem. - Nie wiedziałem, że przyjechałaś.
- Zmusiła mnie do tego sytuacja. - odpowiedziałam szybko, wchodząc bez zastanowienia w jeden z tuneli regałów. Aleks podąża za mną, nie spuszczając ze mnie badawczego wzroku.
- Coś się stało?
- Oczywiście. Przez cały rok byłam pogrążona w żałobie.
Aleks złapał mnie za rękę i mocno odwrócił tak, abym mogła na niego spojrzeć. Widzę w jego oczach lęk, który miesza się z poczuciem winy, jednak szybko to uczucie znika.
- Coś się stało Jane? - jestem przekonana, że właśnie teraz wyobraża sobie najgorsze scenariusze.
Kręcę głową. Wiadomość o śmierci Jerónima na pewno przyjmie inaczej niż jego ciotka.
- Jerónimo miał wypadek.
Wystarczyło powiedzieć tylko te trzy słowa, aby wszystko zrozumiał. Teraz jego twarz wyraża ból i współczucie. Zupełnie inaczej niż kilka sekund temu. W tym momencie, kiedy skończyłam mówić, czas jakby się zatrzymał. Serce przestało bić na jedną małą chwilę.
- Tak mi przykro. - mówi, lecz nie wie jak mnie pocieszyć.
- Już się uporałam z tymi uczuciami, które towarzyszą tej pustce. - pokiwałam głową, żeby mi uwierzył. Odczuwam jednak, że nie tak łatwo go przekonać. Próbuję więc inaczej - Chcę zapomnieć o przeszłości i ułożyć sobie życie na nowo.
- Nie musisz się zmuszać. - patrzy mi prosto w oczy. Znów widzę falę bólu, który powoli zaczyna przebijać pęcherze smutku. Załatane rany chyba znów się otwierają, bo dłużej nie mogę już spoglądać mu w oczy. Wyrywam rękę, odwracam się na piecie i udaję, że szukam jakiejś książki.
- To jest moja decyzja, nie Jane.
- Rozumiem, ale mimo to...- przerywam mu długim syknięciem. Nie chcę, żeby kończył tego zdania, bo nie chcę usłyszeć tych słów, które mogą doprowadzić mnie do płaczu.
- Myślisz, że to będzie dobre? - wyjmuję gruby tom starej książki. Okładka jest brązowa ze złotymi kropkami ułożonymi w kształcie przewróconej ósemki.
Marszczy czoło, jak gdyby nie spodziewał się zmiany tematu. Niezauważalnie przewracam oczami.
- Isabello... - mówi cichym, tęskniącym głosem. Nawet do końca nie wiem jakim tonem wypowiedział moje imię, bo nie mogę niczego rozszyfrować z jego wyrazu twarzy. Troska? A może to przemęczenie?
- W każdym razie nie musisz się martwić. Wystarczy, że Jane odgrywa rolę niańki. - rzucam na pożegnanie. Podchodzę do sprzedawczyni, płacę za książkę i wychodzę z antykwariatu.
Łapczywie nabieram tlenu do płuc, jakby zaraz miało zabraknąć go w powietrzu. Zacisnęłam prawą dłoń na piersiach. Wszystkie wspomnienia przykryte niewyraźnym białym całunem słońca związane z Jerónimem przefrunęły mi w głowie tak szybko, aż zakręciło mi się w głowie.
Po raz pierwszy od przyjazdu do Londynu poczułam pustkę. Pustkę, która powoli zamieniała mnie w potwora.
Przypomniało mi się nagle, że nie daleko znajduje się sklep z antykami, który prowadzi ciocia Aleksandra. Aleksander Harris jest przyjacielem Jane. Znam go od bardzo dawna, dokładnie nie pamiętam już od kiedy.
Myślę, że będzie dobrze jak ich odwiedzę. Dawno ich nie widziałam, co sprawia, że jeszcze bardziej chcę ich zobaczyć.
Słońce świeci wysoko na niebie. Żar leje się nieubłaganie. Teraz i ja jestem już lekko spocona. Zdecydowanie jak na lato, ta pogoda jest niemiłosierna!
Przez kilkanaście dobrych minut błądzę po uliczkach Londynu szukając sklepu. Rozglądam się po zatłoczonych ulicach. Od wystawowych okien bije zbyt jasne światło, żebym mogła na nie patrzeć dłużej niż parę sekund. Dlatego postanawiam kupić okulary przeciwsłoneczne.
W duchu mam cichą nadzieję, że nie przeoczyłam sklepu, którego szukam. Nie znając dokładnie planu miasta, idę przed siebie, szukając czegoś, czego prawdopodobnie nigdy nie znajdę.
Wcześniej o Londynie trochę opowiadał mi Jerónimo oraz zwiedzałam je razem z Jane, ale wciąż się w nim gubię. Chociaż nie mówił mi wszystkiego o mieście, jak na ironię losu pamiętam wszystko co dotyczyło jego szkoły!
Wtem mała iskra nadziei zapaliła się w moim sercu. Znalazłam to czego szukam.
W oddali widzę sklep z antykami. Podbiegam i zaglądam przez wielkie okno do środka. Widzę dużo starych, nieużywanych już od dawna rzeczy, a także antyczny stół oraz krzesła w zestawie. Dostrzegam również porcelanową wazę, którą dziadek Jerónima dał w prezencie Antoniecie Velardes, właścicielce sklepu.
Uśmiecham się, że trafiłam do celu! Otwieram drzwi, a mały dzwoneczek zawieszony nad drzwiami zadźwięczał, ogłaszając wejście klienta. Bardzo wyjątkowego klienta.
Antonieta unosi wzrok zza lady, odkładając długopis wraz z zeszytem na bok.
- Dzień dobry. - mówi serdecznie. Nagle szeroko się uśmiecha, kiedy dostrzega we mnie nie klientkę lecz swoją znajomą. - Sporo czasu minęło.
Kiwam głową, uśmiechając się najszerzej jak potrafię. Antonieta jest trochę zaskoczona moim przybyciem.
- Miło cię znów widzieć.
- Ciebie również, Isabello.
- Zbyt dużo się tu nie zmieniło od mojej staniej wizyty. - powiedziałam, rozglądając się po sklepie.
- Sprzedaż nie idzie w tym roku tak jakbym tego chciała. - odpowiada miłym głosem, patrząc na mnie badawczo. - A co słychać u ciebie?
Opieram się o ladę ze spuszczoną głową. Nie chcę, aby widziała w tej chwili mój smutek. Myślę, że jeszcze nie wie o tragedii, która tak nagle nadeszła. Kochała Jerónima tak samo jak Aleksandra. Ba, był jej nawet bliższy; traktowała go jak swojego wnuka.
Więc jak mam powiedzieć jej o jego śmierci?
- Antonieto... - zbieram w sobie siły, aby przezwyciężyć strach i ciężar tych okropnych słów. Podnoszę głowę i patrzę prosto w jej szare, zmęczone oczy. - Wiele się wydarzyło.
Brzmię jakbym zaraz miała się rozpłakać. Dla mnie oraz dla Antoniety to zbyt dużo, żeby to usłyszeć. Dwa słowa, ale jakże przecinające wielkim bólem serce.
Ciotka Aleksa marszczy czoło, czekając aż dokończę swoją wypowiedź. Jeszcze nie wie co się wydarzyło. Czeka w napięciu, nie wiadomo czy przygotowuje się na najgorsze czy rozumie powagę moich słów.
- Jerónimo zginął w wypadku samochodowym. - wreszcie mówię to, czego już nigdy w życiu nie chcę powiedzieć. Straszne myśli kłębią się teraz w mojej głowie. Antonieta zareagowała w przypuszczalny sposób. Wybałuszyła oczy, przyłożyła dłoń do rozdartych niemym krzykiem ust oraz zatrzęsła nią potężna fala cierpienia. Widzę to w jej oczach, jak serce bardzo mocno krwawi. Po bladych, przykrytych smutkiem policzkach płynęły łzy. Nie mogła wydusić z siebie żadnych słów, nawet pocieszających. Były one już zbędne.
Odporna na te słowa już z rok, uczucia nie zawładnęły mną po raz kolejny. Nie uroniłam żadnej łzy, podczas gdy Antonieta zamknęła sklep i płakała do wieczora.
Siedząc otulone w kocu i popijając ciepłą herbatę, wspominałyśmy Jerónima. Niespodziewanie przerwał nam telefon od Jane. Odebrałam od razu, ponieważ uznałam, że chce ode mnie czegoś ważnego. Zresztą nie mogłabym ją znowu zlekceważyć.
- Gdzie jesteś? - krzyczy przez telefon. Nie takiego tonu się spodziewałam.
- U Antoniety. - opowiadam beztrosko. Jane wzdycha i z pewnością wiem, że kręci głową, nawet kiedy tego nie widzę.
- Pamiętasz, że mamy posprzątać salę po przyjęciu? - znów podnosi głos. Na śmierć o tym zapomniałam!
- Czemu krzyczysz? - pytam się, żeby ukryć ten fakt.
- Bo strasznie tu głośno i nie wiem, czy mnie dobrze słyszysz.
- Rozumiem. Postaram się zaraz tam być. - mówię przekonująco, bo zamierzam całkowicie odpuścić sobie sprzątanie po przyjęciu zaręczynowym mojej kuzynki, z którą dzisiaj rano się pokłóciłam.
Jane rozłącza się pierwsza. W pokoju zapanowała dziwna, wręcz niezręczna cisza.
- Nie będę cię zatrzymywać. - odzywa się po chwili Antonieta. - Dam sobie radę. - zapewnia mnie, że nie będzie już płakać oraz poradzi sobie z tą trudną sytuacją.
Wiem jednak, że będzie inaczej. Mimo to zostawiam ją samą w sklepie i wychodzę. Pośpiesznie idę w stronę uniwersytetu, aby pomóc Jane przy sprzątaniu, którego tak bardzo nie lubię.
W pewnym momencie zatrzymuje się, spoglądając na jedną z wystaw sklepowych. Na chwilę mój oddech zamiera, a wzrok wyostrza się. Wchodzę do środka, do antykwariatu. Wygląda trochę tak, jakbym zanurzała się w innym świecie, którego spowija magia i tajemnica.
Idę prosto, omijając duże regały wypchane po same brzegi książkami. Niektóre z nich są nowe, a cała reszta jest stara, jakby przeleżały tu całe wieki. To niesamowite miejsce wprawia nie jednego człowieka w zachwyt, oczywiście wampira także.
Patrzę przed siebie, na wysokiego, przystojnego mężczyznę. Powoli odwraca się w moim kierunku i również zaskoczony patrzy na mnie. Jego blond włosy lekko kręcą się, opadając zmęczone na czoło. Wygląda tak przystojnie, że żadna kobieta nie mogłaby mu się oprzeć z wyjątkiem mnie.
Uśmiecham się mimo, iż jestem bardzo zdziwiona. Podchodzi do mnie, trzymając w ręku starą książkę.
- Witam. - lekko podnosi kąciki ust, po czym zgrabnie i szybko kłania się jak hrabia.
- Witam. - z trudem opanowuję śmiech. - Co tutaj robisz, Aleksandrze? - unoszę jedną brew, aby nadać mojej wypowiedzi ton zaciekawienia. Czuję, że nie widziałam go całe wieki. Od naszej ostatniej rozmowy minął zaledwie rok.
- Kupuję książki. - odrzekł, wymachując przed twarzą książką, którą trzyma. Jest ona w niebieskiej, twardej oprawie, a za tytuł ma narysowane trzy trójkąty, które nachodzą na siebie pod różnym kątem. - Nie wiedziałem, że przyjechałaś.
- Zmusiła mnie do tego sytuacja. - odpowiedziałam szybko, wchodząc bez zastanowienia w jeden z tuneli regałów. Aleks podąża za mną, nie spuszczając ze mnie badawczego wzroku.
- Coś się stało?
- Oczywiście. Przez cały rok byłam pogrążona w żałobie.
Aleks złapał mnie za rękę i mocno odwrócił tak, abym mogła na niego spojrzeć. Widzę w jego oczach lęk, który miesza się z poczuciem winy, jednak szybko to uczucie znika.
- Coś się stało Jane? - jestem przekonana, że właśnie teraz wyobraża sobie najgorsze scenariusze.
Kręcę głową. Wiadomość o śmierci Jerónima na pewno przyjmie inaczej niż jego ciotka.
- Jerónimo miał wypadek.
Wystarczyło powiedzieć tylko te trzy słowa, aby wszystko zrozumiał. Teraz jego twarz wyraża ból i współczucie. Zupełnie inaczej niż kilka sekund temu. W tym momencie, kiedy skończyłam mówić, czas jakby się zatrzymał. Serce przestało bić na jedną małą chwilę.
- Tak mi przykro. - mówi, lecz nie wie jak mnie pocieszyć.
- Już się uporałam z tymi uczuciami, które towarzyszą tej pustce. - pokiwałam głową, żeby mi uwierzył. Odczuwam jednak, że nie tak łatwo go przekonać. Próbuję więc inaczej - Chcę zapomnieć o przeszłości i ułożyć sobie życie na nowo.
- Nie musisz się zmuszać. - patrzy mi prosto w oczy. Znów widzę falę bólu, który powoli zaczyna przebijać pęcherze smutku. Załatane rany chyba znów się otwierają, bo dłużej nie mogę już spoglądać mu w oczy. Wyrywam rękę, odwracam się na piecie i udaję, że szukam jakiejś książki.
- To jest moja decyzja, nie Jane.
- Rozumiem, ale mimo to...- przerywam mu długim syknięciem. Nie chcę, żeby kończył tego zdania, bo nie chcę usłyszeć tych słów, które mogą doprowadzić mnie do płaczu.
- Myślisz, że to będzie dobre? - wyjmuję gruby tom starej książki. Okładka jest brązowa ze złotymi kropkami ułożonymi w kształcie przewróconej ósemki.
Marszczy czoło, jak gdyby nie spodziewał się zmiany tematu. Niezauważalnie przewracam oczami.
- Isabello... - mówi cichym, tęskniącym głosem. Nawet do końca nie wiem jakim tonem wypowiedział moje imię, bo nie mogę niczego rozszyfrować z jego wyrazu twarzy. Troska? A może to przemęczenie?
- W każdym razie nie musisz się martwić. Wystarczy, że Jane odgrywa rolę niańki. - rzucam na pożegnanie. Podchodzę do sprzedawczyni, płacę za książkę i wychodzę z antykwariatu.
Łapczywie nabieram tlenu do płuc, jakby zaraz miało zabraknąć go w powietrzu. Zacisnęłam prawą dłoń na piersiach. Wszystkie wspomnienia przykryte niewyraźnym białym całunem słońca związane z Jerónimem przefrunęły mi w głowie tak szybko, aż zakręciło mi się w głowie.
Po raz pierwszy od przyjazdu do Londynu poczułam pustkę. Pustkę, która powoli zamieniała mnie w potwora.
Subskrybuj:
Posty (Atom)